Als Iep de wereld is

Door het veranderlijke lichaam van Iep is de wereld iets tussen lucht en aarde, proza en poëzie, binnen en buiten, fladderiep en water, nee, geen water. Iep spreekt de taal van het bos en van allerlei dieren, van muis tot heggenmus. Hen verhuist naar het eigenaardige ecosysteem van de stad en doet pogingen daar een thuis te vinden, totdat de dieren in Iep in elkaar overlopen en iedereen weer opgaat in de aarde.

Als Iep de wereld is wordt omschreven als een “tegelijkertijd ontroerend en stoer werk. Ontroerend vanwege de grote onschuld die uit de inhoud spreekt, en daarmee een gelijktijdig gevoel van hoop en weemoed. De stoerheid zit in de eigenheid van het werk, wars van hypes of trends. De fysieke elementen van het werk (de klei, het eetbare papier, etc.) maken van het werk een bijzondere totaalervaring.”

Uit het hol kruipen – een meersoortig artistiek onderzoek naar dieren en ontmoetingen, schrijven, luisteren, kunst en eten

Lezers noemen deze tekst indrukwekkend, krachtig, gelaagd en nauw verbonden met de omgeving. “Wanneer ik denk aan Uit het hol kruipen, is het eerste woord dat bij me opkomt: zorg. Niet alleen zorg voor de andere dieren en hun verhouding tot literatuur, maar ook voor de tekst zelf, de taal, de opmaak, de methodologie – en zelfs voor mij als lezer.”

Lisia Leurdijk (2002) is schrijver, programmamaker bij ECOJAM, maker bij De Laarpoerlaar en hoofdredacteur van Op Ruwe Planken. In haar werk zoekt ze altijd naar de zintuiglijke belevingswereld. Zo legt ze nieuwe verbindingen tussen mensen en hun levende omgeving en tussen literatuur en alle dieren. Op papier en in performances laat ze verschillende kunstdisciplines aan elkaar groeien. Ze streeft ernaar meersoortige kunst te maken. Met deze werken wil Lisia tonen dat de grenzen tussen mens, dier en omgeving vloeibaar zijn, en de lezer laten stilstaan bij diens eigen dierlijkheid.