In samenwerking met BEAR, Fine Art, Arnhem.

Polyphony in Practice: Ways of Thinking, Making and Teaching is een vijfdelige boekenreeks op de snede van kunst en pedagogie, ontstaan uit BEAR (Base for Experiment, Art and Research), de bachelor Fine Arts van ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten. Het verbindt kunst maken, manieren van zijn, experimenteel onderzoek en educatieve voorstellen. Op creatieve, speculatieve en wetenschappelijke manier ontstemt deze serie vastgezette normen over het doel en de vorm die kunsteducatie aan kan nemen. Door tactiele oegeningen, lijfelijke methodes en speculatieve voorstellen vraagt Polyphony in Practice wat kunst en verbeelding ons kunnen leren over onszelf en onze werelden, en bevraagt welke collectieve creatieve gewoones we kunnen cultiveren voor een betere en leefbaarder nu.

In Water as Method bevragen onderzoekers Madison Bycroft, Beatrice Catanzaro, Anik Fournier en Andrea Pagnes: als water een methode was, wat zou het zijn? Wat gebeurt er als we luisteren naar water, niet als onderwerp van onderzoek maar als gesprekspartner? Ze beschouwen water als een relatie in plaats van een bron en bekijken water als dynamiek: eht vormen van zachte verbindingen op cellulair niveau waar leven vanafhangt; de gewoonte om de vorm van wolk aan te nemen; de voeibaarheid en capaciteit voor non-lineair bestaan; en de eindeloosheid zoals we in de hydrologische cyclus zien. Water as Method onderzoekt welke andere manieren van kennis, gevoel en het zijn met water we kunnen laten vloeien, waarbij de considers what other ways of knowing, feeling and being with water might flow, met inachtneming van de verstrengeling van water met extractivistische logica’s, de rol ervan in escalerend geweld, en het gebruik ervan als wapen of instrument in menselijke conflicten.

Als het onderzoekscollectief I rather be generous onderzoeken Laura van Grinsven en Miriam van Rijsingen explore vrijgevigheid. Ze vragen zich af hoe dit kan worden gecultiveerd in ons werk, ons denken en ons dagelijks leven. Het blijkt dat vrijgevigheid een complex weefsel van draden is: ze zijn met elkaar verbonden, maar lopen tegelijkertijd in talloze verschillende richtingen uiteen. Aan de hand van concepten als herhaling, experiment, humor en ‘de modderige weg’ onthult I rather be generous vrijgevigheid als een radicaal interdisciplinaire en relationele praktijk; een collectieve onderneming die door vele handen vormgegeven en beoefend moet worden.

Wat doen we als we verlammende twijfels hebben over ons werk? Of als we bang zijn om kunstenaar te worden, en voor wat daarna komt? The Black Hole van Hester Oerlemans vertelt het verhaal van een kunststudent, een docent en een vreemd, bijna onheilspellend fenomeen dat ronddwaalt bij de kunstacademie en een nabijgelegen vervallen pand. Dit beeldverhaal belicht de vergelijkbare paden die velen van ons bewandelen terwijl we proberen voet aan de grond te krijgen in de ‘kunstwereld’, en laat zien hoe collectiviteit en samenwerking ons kunnen ondersteunen en op de been houden tijdens die zoektocht.

Gijs Assman stelt dat de belangrijkste vraag in elke vorm van onderwijs niet het onderwerp is dat we bestuderen, maar: ‘hoe te leven.’ Geïnspireerd door het liturgische getijdenboek, is Devotional Practice ingedeeld in vijf momenten van de dag, voorzien van een reeks suggesties om deze momenten vorm te geven. Assman biedt zowel richting als troost voor kunstenaars die hun weg zoeken; hij pleit voor de krachtige aantrekkingskracht van rituelen, het cruciale belang van een volmondig ‘ja!’ tegen het eigen creatieve proces, het bewust omarmen van het vaak moeizame vallen en opstaan ​​in ons werk, en het vermogen tot overgave; onszelf ontvankelijk en openstellen voor de mysteries van het leven en voor zaken die buiten onze controle liggen.