Hoe kunnen we leren omgaan met de dood? In dit indringende en filosofische werk gaat Jeroen Lutters op zoek naar een antwoord op het mysterie van de dood in de moderne tijd. Hij richt zich daarbij op de late werken van schilder Mark Rothko, in het bijzonder de Seagram Murals (Tate Gallery). In dialoog met deze kunstwerken komt Lutters tot de conclusie dat we leven in een tijd waarin de wereld haar betovering grotendeels heeft verloren en waarin de verbinding met oorsprong en bestemming van het bestaan steeds verder op de achtergrond is geraakt.

Lutters betoogt dat de kunsten een belangrijke rol spelen bij de noodzaak om betekenis te zoeken binnen het leven zelf. Zij bieden een weg om opnieuw betekenis te vinden in het bestaan. De belangrijkste uitdaging is om de confrontatie met de dood te zien als een moment van zelftranscendentie: een moment van zelfcreatie, waarin ogenschijnlijk zinloze ervaringen binnen dit veranderlijke bestaan alsnog een positieve betekenis kunnen krijgen.

Lutters verwijst daarbij naar de weg van de kunstenaar en de kunstbeschouwer als die van de ‘sterke dichter’: de mens die vanuit een nulpunt komt tot een proces van creatieve acceptatie. Kunst verschijnt zoals een ´glimlach door de tranen´, zoals Rothko zijn eigen werk typeerde.